ΟΥΤΕ ΓΑΤΑ ΟΥΤΕ ΖΗΜΙΑ  
 


KΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ
Μέιμπελ

Εσείς έχετε κάποιο ζωάκι στο σπίτι σας; Η καλύτερή μου φίλη, η Σόφη, έχει τέσσερα γατάκια, τη Σπόρτι, τον Σκέρι, την Μπέιμπι και την Πος. Η δεύτερη καλύτερή μου φίλη, η Λόρα, έχει ένα σκύλο, ένα καφεκίτρινο λαμπραντόρ που το λέει Φαταούλα. Το -ας πούμε- αγόρι μου, ο Ααρών, έχει κι αυτός σκύλο, ένα μαύρο αλανιάρικο σκύλο που τον φωνάζει Λίκι. Ο χειρότερος εχθρός μου, η Μόιρα, έχει ένα φίδι, ένα βόα συσφιγκτήρα που του έχει δώσει το όνομα Κράσερ ο Εξολοθρευτής. Δηλαδή έτσι λέει εκείνη. Δεν έχω πάει ποτέ σπίτι της για να ξέρω αν λέει την αλήθεια ή απλώς μας δουλεύει.
Εγώ νομίζω, πάντως, ότι η Σόφη είναι η πιο τυχερή απ' όλους μας. Μ' αρέσει πολύ να πηγαίνω σπίτι της και να παίζω με τα γατάκια της. Είναι τόσο γλυκούλια, έτσι που χοροπηδάνε από δω κι από κει όλη την ώρα... Η μαμά της Σόφη θυμώνει πολύ μερικές φορές, γιατί της κάνουν το σπίτι άνω-κάτω με όλα αυτά τα χοροπηδητά^ μια φορά μάλιστα παραλίγο να ρίξουν κάτω τις κουρτίνες! Αλλά όσο και να τα μαλώνει, τα γατάκια δε δίνουν καμιά σημασία. Το μόνο πράγμα που φοβούνται κάπως είναι ένας κουρδιστός βάτραχος. Συνήθως το βάζουν στα πόδια όταν τον βλέπουν, τώρα τελευταία όμως ο Σκέρι έχει αρχίσει και γίνεται πιο τολμηρός - ακόμα και την πατουσίτσα του απλώνει για να τον πιάσει. Θα μπορούσα να παίζω όλη μέρα με τα γατάκια της Σόφης.
Πού και πού πηγαίνω και στο σπίτι της Λόρας, κι έτσι έχω γίνει φίλη και με το σκύλο της, το Φαταούλα. Το χρώμα του Φαταούλα είναι καφεκίτρινο, άλλοτε σαν κρέμα, άλλοτε σαν χρυσάφι, τα μάτια του είναι σκούρα και γυαλίζουν πολύ. Αν του απλώσεις το χέρι, απλώνει κι αυτός το ποδαράκι του για χειραψία. Ξέρω μάλιστα γιατί τον φωνάζει Φαταούλα: τρώει συνέχεια και τα πάντα! Υποτίθεται ότι τον έχουν σε δίαιτα γιατί έχει πλαδαρέψει πολύ, αλλά αυτός όλη την ώρα κάτι μασουλάει. Ειδικά τα τσιπς τα λατρεύει. Μέχρι και το σακουλάκι γλείφει!
Το σκυλί του Ααρών, ο Λίκι, είναι κι αυτός άσος στο να γλείφει τα πάντα. Ο Ααρών τον πηγαίνει στο πάρκο μετά το σχολείο. Η γιαγιά μου και η μαμά του Ααρών κάθονται σ' ένα παγκάκι, πιάνουν την κουβέντα και παίζουν με την Έιμι, την αδελφούλα του Ααρών, όσο εμείς πάμε βόλτα τον Λίκι. Πάντα ανεβαίνουμε στο «Γύρω γύρω όλοι» και ο Λίκι δε βλέπει την ώρα: κάθεται στα γόνατα του Ααρών και γαβγίζει σαν τρελός από τη χαρά του. Καμιά φορά, άμα γκρινιάξουμε και παρακαλέσουμε λιγάκι παραπάνω, η μαμά του Ααρών μας αγοράζει αφράτο παγωτό από τον παγωτατζή που έρχεται στο πάρκο. Ο Ααρών μοιράζεται πάντα το παγωτό του με τον Λίκι. Δεν είναι και τόσο δίκαιο αυτό για τον Ααρών, έτσι πήγα κι εγώ μια φορά να μοιραστώ το δικό μου με τον Λίκι, αλλά δε μ' άφησε η γιαγιά μου. Μου ψιθύρισε στ' αυτί ότι δεν κάνει, επειδή τα σκυλιά έχουν ένα σωρό μικρόβια. Η γιαγιά μου έχει κόλλημα με τα μικρόβια γενικά και δεν πολυσυμπαθεί τα κατοικίδια. Εκτός βέβαια από τη Μέιμπελ.
Δεν ξέρω τι θα έκανε άμα έβλεπε το κατοικίδιο φίδι της Μόιρα, τον Κράσερ. Εδώ δεν ξέρω τι θα έκανα κι εγώ η ίδια. Δεν τα πολυσυμπαθώ τα φίδια. Στο σχολείο, η Μόιρα κάθεται πίσω από μένα και σήμερα έσκυψε μπροστά, άπλωσε απότομα το μπράτσο της, το τύλιξε γύρω στο λαιμό μου και μου ψιθύρισε: «Την πάτησες, Βέριτι, σε τσάκωσε ο Κράσερ!»
Εγώ αμέσως το κατάλαβα ότι ήταν η Μόιρα, αφήστε που είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ο Κράσερ δεν υπάρχει καν, αλλά παρ' όλα αυτά τσίριξα. Όλα τα παιδιά άρχισαν τα χάχανα. Όσο για τη Μόιρα, αυτή πια κατουρήθηκε από τα γέλια. Η δεσποινίς Σμιθ δε με κατσάδιασε που φώναξα. Ούτε και τη Μόιρα την κατσάδιασε όμως. Απλώς σήκωσε τα όμορφα μαύρα φρύδια της και είπε: «Για ησυχάστε εσείς εκεί πέρα, κορίτσια».
Μου αρέσει πάρα πολύ η δεσποινίς Σμιθ. Είναι καινούρια δασκάλα, η πιο καλή που είχαμε ποτέ. Τη Μόιρα τη μισώ. Ελπίζω μια μέρα το καλό της το φιδάκι, αν υπάρχει πραγματικά, να ξυπνήσει, να κοιτάξει τα χαντρίσια ματάκια και την πλακουτσωτή μυτούλα της Μόιρα, να την πάρει για ποντίκι, ναι ναι, για ένα τεράστιο ποντίκι, και ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΧΑΨΙΑ!
Εγώ βέβαια με τίποτα δε θα 'θελα στο σπίτι μου ένα φίδι, αλλά, όπως και να το κάνουμε, σου δίνει την ευκαιρία να κάνεις τον καμπόσο.
Το δικό μου το ζωάκι είναι μια γάτα τιγρέ και τη λένε Μέιμπελ. Την αγαπάω πολύ, πάρα πολύ, μόνο που... να, είναι σκέτη βαρεμάρα. Δεν κάνει απολύτως τίποτα. Μοναχά κοιμάται. Μερικές φορές, όταν φεύγω για το σχολείο, την αφήνω κουλουριασμένη πάνω στο κρεβάτι μου, και όταν γυρίζω από το σχολείο, βρίσκεται ακόμα εκεί κουλουριασμένη, όπως ακριβώς την άφησα. Δε βγαίνει έξω τις νύχτες να τριγυρίσει με τους κεραμιδόγατους, να μπλεχτεί σε κάνα καβγά με τ' αδέσποτα... Α, όχι, η γατούλα μου αυτά δεν τα κάνει ποτέ.
Κάθεται συνέχεια μέσα, χουζουρεύει εδώ κι εκεί όλο το απόγευμα, και το βράδυ έρχεται στο κρεβάτι μου και κοιμάται του καλού καιρού. Της αρέσει να ξαπλώνει πάνω στα πόδια μου, λες και είναι θερμοφόρα. Άσε που όσο παίζει μια θερμοφόρα, άλλο τόσο παίζει και η Μέιμπελ. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποτε ήταν κι αυτή ένα παιχνιδιάρικο γατάκι σαν τη Σπόρτι, τον Σκέρι, την Μπέιμπι και την Πος. Και απάνω της να έτρεχε εκείνος ο κουρδιστός βάτραχος, αυτή δε θα έπαιζε ούτε βλέφαρο. Ποτέ στη ζωή της δεν κυνήγησε ούτε σκότωσε κάτι. Μάλλον δεν έχει ιδέα πως οι γάτες πρέπει να κυνηγάνε για την τροφή τους. Αυτή είναι μαθημένη να μπαίνει στην κουζίνα και να περιμένει τη γιαγιά να της ανοίξει μια κονσέρβα γατοτροφή, κι αυτό είναι η μόνη άσκηση που κάνει όλη μέρα.
Η γιαγιά λέει ότι δεν πρέπει να ξεχνάω πως η Μέιμπελ είναι πάρα πολύ γριά. Μόνο που η Μέιμπελ ήταν πάρα πολύ γριά απ' όταν τη θυμάμαι... Ήταν η γάτα που είχε η μαμά μου.
Εγώ δεν έχω μαμά. Πέθανε τη μέρα που γεννήθηκα. Αυτό ξέρω μόνο για κείνη, σχεδόν τίποτε άλλο. Ακόμα και τώρα, βλέπετε, η γιαγιά δεν μπορεί να πει κάτι για τη μαμά και να μη βουρκώσουν τα μάτια της. Μέχρι και ο παππούς κλαίει. Έτσι κι εγώ δε μιλάω για τη μαμά μου γιατί δε θέλω να τους αναστατώνω.
Μπαμπά έχω, αλλά δεν τον βλέπω και πολύ γιατί φεύγει για τη δουλειά του πριν ξυπνήσω εγώ, και όταν πέφτω για ύπνο αυτός ακόμα δεν έχει γυρίσει. Μια φορά άκουσα τη γιαγιά να λέει ότι ο μπαμπάς μου παντρεύτηκε τη δουλειά του. Χίλιες φορές αυτό, παρά να παντρευτεί άλλη γυναίκα. Δεν έχω καμιά όρεξη ν' αποκτήσω μητριά.

 

 


Τελευταία ημερομηνία ενημέρωσης   25/08/09